Maandag, 1 maart hadden wij eigenlijk vergadering van het PVH in Barneveld. Helaas werd de vergadering te elfder ure door de voorzitter gecancelled. Reden: de notulen zouden nog niet gereed zijn. Ook de agenda voor die dag bleek nog niet opgesteld. Balen! Maaike en ik konden de door ons gereserveerde hotelkamer niet meer annuleren. Hetzelfde gold voor het pension, waar wij onze bouviers Indra en Noa, bij wijze van proef, zouden onderbrengen.
Dat werden dus twee onverwachte dagen Veluwe. Op zich geen straf natuurlijk, want het is daar heerlijk toeven en de weergoden waren ons gunstig gestemd!
Tot mijn grote vreugde trof ik in een asiel in Apeldoorn ook nog eens het juiste maatje voor mijn bouvier Indra J. Ik was me al een poosje aan het oriënteren omdat Maaike binnenkort met Noa, de zus van Indra, op zichzelf gaat wonen. Mijn keuze is gevallen op een blonde Labrador van anderhalf jaar. Het arme dier had bij zijn vorige baasje ruim een half jaar in een bench doorgebracht L. Zijn roepnaam was Lobbes. Hiervan heb ik Ludo gemaakt. ’s Avonds zijn we, samen met hem, bij goede vrienden in Nijverdal blijven eten. Dit ging prima. Ook met de daar aanwezige hond. De volgende ochtend hebben we onze eigen honden uit pension opgehaald. Zij waren vrijwel direct goede maatjes met de door ons meegebrachte nieuwe aanwinst (foto rechts). Eerlijk gezegd, had ik ook niet anders verwacht…
Vorige week zondag overleed tot mijn verdriet, onze lieve Oletta, vrouwtje van Emanzo en moeder van Omyra en Eusebio. Ze was al een poosje niet in orde. Oletta (foto links) is 13 jaar geworden. De dinsdag erna stierf Loulou, het vrouwtje van Max, in mijn armen. Ook haar overlijden kwam niet geheel onverwacht. Niettemin was het voor ons een heftige ervaring: twee sterfgevallen binnen een week…
Woensdag heb ik geprobeerd om Max te koppelen met Dana en Danique (foto rechts). Dit leek aanvankelijk goed te gaan, maar ’s nachts, in de nieuwe kooi, ging het alsnog mis. ’s Morgens vond ik overal grijze plukken haar. Hierop heb ik de dieren definitief gescheiden. Max heeft vervolgens tot en met afgelopen zaterdag alleen gezeten.
Gisteren werd namelijk Vida Nueva chin Enrique (foto links) uit Amsterdam binnengebracht. Ook zij was na het overlijden van haar maatje (Evangeline) eenzaam achtergebleven. Ik hoop haar vandaag te kunnen koppelen aan Max die zich nog steeds erg ongelukkig voelt zonder zijn geliefde Loulou.
Verder hebben wij gisteren bij ons thuis de tweede vergadering gehad van het interim bestuur van stichting Vida Nueva. Op de brief die Marijke aan het Landelijke Bureau van de Dierenbescherming heeft geschreven m.b.t. hun eerdere voorstel, is helaas door ons nog geen enkele reactie ontvangen.
Omdat de tijd meer dan ooit dringt, hebben we besloten om niet lijdzaam af te wachten, maar toch nog een allerlaatste poging te doen om het chinchillazorgcentrum van de definitieve ondergang te redden. Hierbij zullen we alles op alles zetten om het project dat wij voor ogen hebben, te doen slagen.
Het is nu echt erop of eronder: als er niet binnen twee maanden een aanvaardbare oplossing komt, ben ik genoodzaakt ons pand te (laten) verkopen. In het ergste geval door de bank. Dit zou betekenen dat ruim twintig chinchilla’s een ander tehuis krijgen, maar ook dat het voor circa honderd(!) dieren ‘einde verhaal’ is. Zij zullen moeten worden geëuthanaseerd L. Een onverdraaglijke gedachte, waarmee ik nu al bijna een jaar probeer te (over)leven…
Vinden jullie, net als ik en zoveel anderen, dat dit eigenlijk niet zou moeten kunnen: kom dan in actie! Zeg het voort, bel, mail, schrijf en/of teken onze petitie (www.vidanueva.petities.nl). Collecteer in je gemeente, meld je aan als donateur, of sponsor ons met geld of goederen (b.v. badzand). Adopteer desnoods een koppel chins… Hoe dan ook: DOE iets, voor het te laat is!
Alsjeblieft…
Namens ons en alle chinchilla’s: hartelijk dank!
Toegevoegd: 21 maart 2010
