Zondagmiddag, na de mislukte koppelingspoging van Max met Enriqua, heb ik Max (foto links) laten kennismaken met onze zwartkopjes Omyro en Oviera. Normaal gesproken zou ik nooit een bokje bij een koppel introduceren, maar in het geval van Omyro en Oviera lag dat anders. Beide dieren staan bij ons al jaren bekend als zeer zachtaardig en uiterst verdraagzaam. Daar komt bij dat zij tot voor kort met (de inmiddels overleden) Onasso zaten, net als Max, een bokje.
De kennismaking ging van een leien dakje. Zowel Omyro, als Oviera (foto rechts), reageerde vriendelijk. Max voelde zich volkomen op zijn gemak. Uren achtereen heeft het drietal in volkomen harmonie in een vervoerskennel doorgebracht. Vandaar dat ik het verantwoord vond om hen zondagavond over te zetten in een grotere, neutrale kooi. Natuurlijk was het spannend om er achter te komen hoe de dieren in de nieuwe kooi op elkaar zouden reageren, maar alles bleek te gaan zoals verwacht. Het was dan ook met een gerust hart dat ik Max, Omyro en Oviera gedrieën de nacht in liet gaan.
De volgende morgen (maandag) trof ik Max, samen met een van de zwartkopjes (Oviera) onder de wilgentenen tunnel. Omyro zat relaxed op de plank er boven. Niets aan de hand dus: alles pais en vree. Wat was ik blij voor Max! En wat was ik dankbaar dat Omyro en Oviera mijn kereltje zo liefdevol hadden opgenomen.
Talloze keren ben ik overdag nog bij het drietal gaan kijken, maar iedere keer trof ik hen tevreden slapend op de bovenste plank. Ook ’s avonds, tijdens hun actieve periode, ging het er gezellig aan toe. Max zat relaxed hooi te eten en Omyro kraakte een gedroogde rozenbottel, terwijl Oviera zich tegoed deed aan de pellets.
Vlak voordat ik het licht uit deed, ben ik nog even voor een laatste keer bij hen gaan kijken. De chins keken me echt aan op een manier: wat is er eigenlijk aan de hand? Het gaat toch hartstikke goed?
En inderdaad: ik kon niet anders dan toegeven dat alles boven verwachting was verlopen. Het was dan ook met een gerust gevoel dat ik de deur van de opvang achter me dicht trok en naar bed ging.
Vanmorgen werd ik al vroeg door de zon gewekt. Heerlijk: voorjaar! Ik besloot er meteen uit te gaan, mijn mail te checken en mijn ronde te doen door de opvang. In de eerste ruimte (de voormalige winkel) koesterden de chins zich loom in de vroege ochtendzon. In de tweede ruimte (het voormalig kantoor) was iedereen wakker en alert. Voor de kooi van Omyro, Oviera en Max lag over de volle breedte houtvezel, vermengd met keutels. Toen ik dichterbij kwam, zag ik direct dat het mis was. De beide zwartkoppen zaten ieder op een plank (foto links), Max zat in elkaar gedoken achter de hooistolp. Alles in de kooi stond schots en scheef en was bedekt met grijze haren.
Voorzichtig heb ik het hevig geschrokken mannetje opgeschept. Zijn vacht zag er niet uit: allemaal plukken en gaten. Zijn oren vertoonden bijtwonden. Zwaar ademend en met een doffe blik lag hij in mijn handen. Arme Max… Dit was toch wel het laatste wat hij had verdiend…
Nadat ik hem weer een beetje gerust had gesteld, heb ik hem terug gezet in zijn eigen kooi in de hoop dat hij in de loop van de dag weer wat op krachten zou komen.
Maar helaas, het mocht niet zo zijn. Max is kort na het middaguur, terwijl wij bezoek hadden, bezweken. Vermoedelijk vanwege de stress, want zijn verwondingen vielen eigenlijk wel mee en waren oppervlakkig. Arm kereltje…Laten we hopen dat Loulou, zijn grote liefde, aan de hemelpoort op hem wacht en dat hij en zij voor altijd met elkaar herenigd zullen worden.
Dag lieve, lieve Max…
Het ga je goed!
Toegevoegd: 23 maart 2010
