De situatie van ons chinchillazorgcentrum is onverminderd slecht. Er hebben zich nog steeds geen nieuwe financiële sponsors gemeld. Met de Dierenbescherming zijn we nog altijd in onderhandeling. Veel ruimte is er niet. De tijd dringt als nooit tevoren. We hebben nu nog 122 chinchilla’s. Hiervan kunnen in geval van calamiteiten, afhankelijk van de inhoud van de kooien, 18-24 dieren rekenen op een liefdevol tehuis. Voor circa 100 chinchilla’s ziet het er uiterst somber uit.
We hebben wat dat betreft de tijd ook niet mee, want steeds meer opvangcentra voor konijnen en knaagdieren komen in de problemen en dreigen hun deuren te moeten sluiten. Het enige verschil tussen hen en ons is dat voor konijnen en gewone knaagdieren talloze andere opvangcentra zijn, waar de dieren in geval van nood naar toe kunnen. Dit geldt voor chinchilla’s niet. Wat dat betreft is ons opvangcentrum uniek. Het is dan ook nauwelijks te bevatten dat we na al die jaren nog steeds zo hard moeten knokken om te mogen voortbestaan.
Gezien de nog altijd nijpende omstandigheden, heb ik geen zin in een uitgebreide update. Ik wil dan ook volstaan met de hoogte- en dieptepunten van de afgelopen week.
Maandag, 1 maart zijn vondeling Picasso (links in reismand) en onze chins Rinaldo en JoaquÃn door Han en Odile naar Zutphen gebracht. Hier hebben zij een geweldig tehuis gekregen bij Margot en Marjolijn. Volgens de laatste berichten gaat het heel goed met hen en zijn de chins al helemaal gewend.
Afgelopen vrijdag heeft stagiaire Selina (foto rechts) afscheid genomen. Ze is zes weken bij ons geweest en heeft het erg naar haar zin gehad. We vinden het jammer dat haar stageperiode erop zit, want we hebben Selina leren kennen als een toegewijde en verantwoordelijke leerling. Volgende week vrijdag komt zij nog eenmaal terug i.v.m. de afronding van haar observatie van onze chins Karel en Karlijn. We verheugen ons er nu al op.
Verder hebben wij afscheid moeten nemen van Oletta, vrouwtje van Emanzo en moeder van Omyra en Eusebio. Oletta sukkelde al eerder met haar gezondheid. Ze is toch nog 13 jaar geworden. De nabestaande waren gisteren volledig in shock. Ook wij zullen het vriendelijke en zachtaardige vrouwtje missen. Vanmorgen vroeg zat het hele gezin nog steeds bij haar dode lichaam. Het sneed door mijn ziel, maar ik had geen andere keuze dan Oletta bij het drietal weg te halen. Emanzo verzette zich en bleef half op haar zitten (foto links). Hartverscheurend! En dan zijn er nog mensen die denken dat dieren geen emoties kennen…
Hieronder foto’s van het gezin van Oletta, kort voor haar dood, genomen in de speelkamer:
Toegevoegd: 7 maart 2010
