Toen ik vanmorgen door de opvang liep en tientallen chins op hun achterpootjes zag staan (foto), wist ik het zeker: tot 20 mei niet praten, dat ga ik niet volhouden. Bijna alle chinchilla’s zijn van slag en ook onze honden begrijpen niets van de situatie.

Vanmorgen was het overigens wel extra vervelend dat ik niet kon praten want we hadden twee nieuwe mensen om in te werken, te weten vrijwilliger Wilfred en stagiaire Cathelijn. De laatste komt via het VMBO van het AOC Terra in Emmen voor een snuffelstage. Omdat Antonio de Nederlandse taal onvoldoende machtig is om iemand te kunnen inwerken, nam Aard vandaag, samen met dochter Maaike, noodgedwongen de honneurs waar. Ik voelde me door de hele gang van zaken dusdanig machteloos en overbodig, dat ik maar achter mijn computer ben gaan zitten om een aantal mails te beantwoorden.

Ook tijdens de koffiepauze (voor het eerst in onze nieuwe kantine annex ontvangstruimte) heb ik me niet laten zien.

Het is duidelijk: zó lang niet te mogen praten, dat kan mijn geestelijke gezondheid nooit ten goede komen. Stel nu dat ik in mei moet worden geopereerd, dan zal ik de eerste weken daarna ook niet kunnen praten. Als ik niet oppas, dan krijg ik straks nog een depressie bovenop mijn burn-out! Dat kan toch niet de bedoeling zijn…

Mede op advies van een aantal goede vrienden, besluit Maaike halverwege de ochtend de knoop voor mij door te hakken en contact op te nemen met het UMCG. Als ik inderdaad pas op 20 mei bij het Refaja Ziekenhuis in Stadskanaal terecht kan, dan moet er maar eens worden gekeken of het in de stad Groningen niet wat sneller kan….

Nadat Maaike mijn situatie aan de secretaresse van de KNO-arts heeft uitgelegd, neemt deze plaats achter het scherm van haar computer om te kijken wanneer er een eerste plekje vrij is. ‘Dat wordt helaas niet eerder dan augustus mevrouw’ luidt het laconieke antwoord. ‘In augustus?’, herhaalt Maaike, ‘maar mijn moeder mag helemaal niet praten…. Zoiets kan toch niet wachten tot augustus? In dat geval kan mijn moeder nog beter naar het Refaja gaan want daar kan zij op 20 mei terecht’. De secretaresse reageert verbaasd en kirt: ’20 mei al? Dat is snel! Wat een mazzel….’

Tja, het is maar hoe je het bekijkt. Voorlopig kan ik de mazzel er nog niet van inzien…. 

Toegevoegd: 28 april 2008