Het valt me steeds zwaarder om niet te kunnen spreken en zo lang te moeten wachten op een eerste onderzoek. Het schrijven van briefjes of het plaatsen van korte boodschappen op de “Magnetic Sketcher” (foto) lijkt in het begin misschien nog wel handig en zelfs grappig, maar zo langzamerhand is het lachen mij wel vergaan.

Communiceren is niet bepaald een sterke kant van Aard, laat staan dat hij iets kan met gebarentaal. Werkelijk alles moet ik opschrijven. Heel vermoeiend. Onze bouvier Indra (foto) maakt duidelijk misbruik van de situatie. Ze gedraagt zich dominant en doet alsof ze mij niet begrijpt. Vanmorgen ging ze zelfs midden in de kamer zitten plassen… L. Omdat ik haar niet met mijn stem kon corrigeren, heb ik haar met een vingerklik de kamer uitgestuurd naar de hal. Daar stond ze mij vervolgens kwispelstaartend aan te kijken. Echt op een manier van: wat heb je hier nu op te zeggen….

In een poging mijn afspraak voor een eerste onderzoek te vervroegen, heeft Maaike deze morgen contact opgenomen met een aantal ziekenhuizen in de regio. Misschien dat ik daar wel eerder terecht kon… Helaas! Ik mag me nog gelukkig prijzen met mijn afspraak in het Refaja, want in alle andere ziekenhuizen – zo bleek – zou ik later aan de beurt zijn geweest. Het ziet er voorlopig dus naar uit dat ik tot 20 mei er het zwijgen toe moet doen L.

Natuurlijk probeer ik me zoveel mogelijk op positieve dingen te richten, maar ik moet zeggen dat dit niet meevalt na alles wat wij de afgelopen twee jaar hebben meegemaakt. Om geen al te depressief log te schrijven, gun ik jullie hieronder maar even een kijkje in onze tuin. Afgelopen zaterdag heb ik daar wat foto’s gemaakt. De lente is echt een adembenemend seizoen…..

(meerdere foto’s tegelijk plaatsen – en dan ook nog op 1 lijn – wil nog niet lukken, merk ik. Dat moet ik later maar eens uitvogelen)

Toegevoegd: 29 april 2008